Dichtbij Carolien
Een kijkje in mijn hoofd — en in het boek dat ik erover schreef.
De ene dag sta ik stralend voor een volle zaal — zingend, spelend, genietend.
De dag erna is zelfs een appje beantwoorden te veel.
Welkom in mijn hoofd.
Ik ben Carolien, en dit is een kijkje in het boek dat ik over mezelf schreef: hoe mijn hoofd werkt, wat ik nodig heb, en hoe jij en ik het samen fijn hebben. Genoeg om je nieuwsgierig te maken — en wie verder wil, leest straks het hele verhaal.
Ik ben een versterker
Stop er een kwartje warmte, duidelijkheid en vertrouwen in, en je krijgt honderd euro terug: een Carolien die opbloeit. Maar een versterker versterkt alles. Gooi er een kwartje druk of een omgeving in die niet autisme-vriendelijk is, en je staat honderd euro in het rood. Als je weet hoe mijn hoofd werkt, kun je juist de goede dingen bij mij versterken. Daarom maakte ik dit.
Kies hieronder voor wie je hier bent.
Voor de mensen om me heen
Leer me kennen: hoe mijn hoofd werkt, hoe het met me gaat, en hoe we samen fijn optrekken.
Openen →Voor mijn coaches
Gereedschap voor wie mij begeleidt, in dezelfde taal. Later achter een wachtwoord.
Openen →Over mijn boek
De zeven delen, een voorproefje, en straks het hele boek om te lezen en te bestellen.
Openen →Nieuwsgierig naar het hele boek?
"Hoe mijn brein werkt" is te bestellen in mijn webshop.
🛒 Koop mijn boekLeer me kennen
Fijn dat je me beter wilt begrijpen. Kies hieronder waar je wilt beginnen — je mag alles lezen in de volgorde die jij wilt.
Mijn brein
Gas en rem, allebei vol ingetrapt — en hoe dat mijn kracht werd.
Openen →Hoe het met me gaat
Mijn stoplicht: één woord en je weet waar ik sta.
Openen →Mijn team & basis
Wie er om me heen staan — en wie ik er nog bij zoek.
Openen →Samenwerken
Negen regels, veel lol, en genoeg plekjes om aan te haken.
Openen →Mijn brein
Hoe mijn hoofd werkt — autisme en ADHD, waar ik op mijn best ben, hoe ik denk en verwerk, en waarom je het er niet uit kunt slaan. Lees rustig door.
1 · Autisme & ADHD — hoe mijn hoofd werkt
Ik heb hoogfunctionerend autisme en ADHD — samen heet dat AuDHD. Twee tegenpolen in één hoofd: gas en rem, allebei vol ingetrapt. En juist die twee zijn, met de goede structuur, mijn grootste kracht. Onthoud bij het lezen: geen twee mensen met autisme zijn hetzelfde. Dit is niet 'zo is autisme' — dit is 'zo is Carolien'.
Bij elk nieuw apparaat zit een handleiding, en bij mensen niet. Daarom schreef ik hem zelf.
Mijn autisme vraagt
Voorspelbaarheid en vaste ritmes. Eén ding tegelijk, en dat afmaken. Rust en weinig prikkels. Mijn brein filtert prikkels niet vanzelf — dus alles komt even hard binnen, en sorteren kost energie.
Mijn ADHD zoekt
Nieuwe ideeën en afwisseling. Tien dingen tegelijk beginnen. Actie, energie en avontuur. Mijn aandacht kiest zelf waar hij heen gaat — naar wat nieuw of interessant is, niet altijd naar wat moet.
Ik ben een versterker
Stop er een kwartje in en je krijgt honderd euro terug. Aandacht, duidelijkheid en vertrouwen betalen zich bij mij dubbel terug. Maar het werkt ook andersom: druk en onvoorspelbaarheid komen net zo uitvergroot terug.
Het verbond. Geef die twee een scheidsrechter en er gebeurt iets moois. Die scheidsrechter heet structuur. Mijn autisme bepaalt het spoor — de vaste wereld, de vaste opbouw. Mijn ADHD levert de stoom — de ideeën, de liedjes, de vaart. De één bewaakt, de ander verzint. Samen bouwen ze iets wat geen van beiden alleen zou kunnen — dit hele Kaatje&Mup is er het bewijs van.
Eerst begrijpen, dan pas veranderen. Voordat ik iets bij mezelf kan veranderen, moet ik het eerst helemaal snappen. Overtuig me niet met 'vertrouw me nou maar' of 'voel het gewoon aan' — dat werkt averechts. Leg me uit hóé het zit, en ik ga vaak sneller mee dan je verwacht. En wat ik eenmaal begrijp, zit ook goed vast.
'Je merkt er niks van aan jou.' Dat compliment is lief bedoeld, en ik snap 'm. Maar het betekent eigenlijk: je camoufleert uitstekend. En dat camoufleren — mijn hele dag sociaal meebewegen alsof het vanzelf gaat — is nu net wat mij het meeste kost. Hoe minder je van mijn autisme merkt, hoe harder ik op dat moment aan het werk ben.
2 · Op mijn best: het podium
Na alle uitleg zou je bijna denken dat mijn leven één grote handleiding is. Niks daarvan. Wil je mij op mijn allerbest zien, kom dan naar een voorstelling — daar zijn mijn autisme en ADHD geen diagnoses meer, maar talenten.
Een zaal met honderd paar ogen is voor mij veiliger dan een verjaardag met tien.
De mooiste paradox
Een zaal met honderd paar ogen is voor mij veiliger dan een verjaardag met tien mensen. Op het podium heb ik een script; op een verjaardag niet.
Waar alles samenvalt
Het script staat vast — dat is mijn autisme, dat zich veilig weet. En binnen dat vaste kader mag mijn ADHD helemaal los: spelen, zingen, improviseren op wat de zaal doet.
Zelfs op rood
Een voorstelling kan ik altijd geven, welke kleur ik ook heb. Sterker nog: sta ik diep in het rood, dan geef ik vaak juist mijn allerbeste voorstellingen.
Wil je mij op mijn allerbest zien? Kom naar een voorstelling — en neem iemand mee. Een volle zaal is de mooiste steun die er bestaat.
3 · Mijn taal en mijn tempo
Als je één ding onthoudt van deze hele site, laat het dit zijn: ik doe niet moeilijk, ik doe grondig. Mijn brein verwerkt informatie van onderaf — eerst alle details, dan pas het grote plaatje. Dat kost tijd, en dat verklaart bijna alles hieronder.
Als je boe roept, schrik ik pas morgen.
Mijn beste antwoord komt later
In een gesprek praat ik vlot mee, maar mijn echte reactie komt pas onder de douche, op de fiets, of de volgende ochtend. Vraag me dus geen beslissing ter plekke. 'Daar kom ik morgen op terug' is mijn beste zakelijke zin. Ik zeg weleens voor de grap: roep je boe, dan schrik ik pas morgen.
Liever meerdere korte gesprekken
Eén lang marathongesprek werkt voor mij slechter dan een paar korte, verspreid over een paar dagen. In het eerste komt de informatie binnen, daarna gaat mijn hoofd malen, en pas daarna kom ik terug met de echte vragen. Alles in één keer uitpraten voelt als een wervelwind in mijn hoofd.
Laat me eerst even ventileren
Op oranje of rood ben ik vooral zender: ik moet eerst mijn eigen hoofd even kwijt. Is dat besproken, dan komt er ruimte vrij en ben ik daarna één en al aandacht voor jou. Laat dus niet twee gesprekken door elkaar lopen — geef mijn hoofd eerst even de ruimte.
Duidelijkheid is mijn aan-uitknop
'Dinsdag om tien uur, duurt een uur, dit is het onderwerp' kost mijn hoofd bijna niets. 'We moeten binnenkort eens wat afspreken' kost dagen — dan reken ik alle mogelijke invullingen alvast door. En ik neem alles letterlijk, dus zeg wat je bedoelt en bedoel wat je zegt.
Ik voel van alles, maar weet niet altijd wat
Mijn gevoel komt vaak later dan de situatie. Vraag me midden in een lastig moment niet 'hoe voel je je nu?' — het antwoord is er dan simpelweg nog niet. Geef me tijd, en mijn echte gevoel komt vanzelf: onder de douche, op de fiets, de volgende ochtend.
Zet het kort op papier
Een afspraak van drie regels per app, en hij bestaat — en dan gebeurt het ook, gegarandeerd. Wat op papier staat, hoeft mijn hoofd niet te onthouden, en dan blijft er ruimte over voor het echte werk.
4 · Je kunt het er niet uit slaan
Dit is misschien wel het belangrijkste om te weten als je met mij omgaat. Sommige mensen denken dat mijn autisme eruit te slaan valt — niet met vuisten, maar met pittige peptalks ('stel je niet zo aan, gewoon doen'), met boosheid en verwijten over iets wat ik niet kan veranderen. Dat werkt niet. Mijn autisme gaat nergens heen — zo is mijn brein gebouwd. En al die jaren van ertegenaan duwen hebben er niets aan veranderd, ze lieten alleen littekens achter.
Druk zet mij niet aan, maar uit
Een verwijt over mijn autisme is voor mij geen feedback op gedrag — het is een afwijzing van wie ik ben, want dit brein kan niet uit. Druk zet mijn brein niet aan. Druk zet mij uit: de deuren gaan dicht en ik trek me heel verdrietig terug.
Kritiek mag — op de goede plek
Kritiek op iets wat ik kán veranderen helpt me juist. Als het over verbeteren gaat, kan ik daar veel van hebben. Maar kritiek op wie ik ben, breekt me af. Het verschil tussen die twee is alles.
Wat wél werkt
Leg me uit, denk met me mee, en sta naast me terwijl ik worstel met een verandering. Help me niet door te zeggen dat ik moet loslaten — help me door er gewoon te zijn.
Ik ben een versterker — ook hier. Al die verwijten stapelen zich op tot één ding: dan word ik knetter onzeker. Maar het omgekeerde werkt net zo sterk: een beetje begrip, en iemand die naast me staat, maakt me juist een stuk steviger. Stop er iets liefs in, en je krijgt er honderd euro voor terug.
Hoe het met me gaat
Mijn stoplicht, wie ik per kleur nodig heb, wat mij weer groen maakt, en het gereedschap dat mijn lijf helpt. Lees rustig door.
1 · Het stoplicht in mijn hoofd
Wil je weten hoe het met me gaat? Dan heb je aan één woord genoeg: groen, oranje of rood. Het gaat niet over mijn stemming, maar over de ruimte in mijn hoofd. Vraag gerust: welke kleur ben je nu?
Alles kan
Sociale dingen zijn leuk: een borrel, spontaan bezoek, een lastig gesprek. Nieuwe dingen en beslissingen kunnen er nu bij. Dit is de versie van mij die mensen 'gezellig' noemen.
Bekende dingen gaan nog
Nieuwe prikkels en onverwachte wijzigingen kosten dubbel. Eén-op-één met structuur kan nog goed. Ik word stiller en schuif dingen die schakelen vragen voor me uit.
Sociaal weinig ruimte
Let op: ik ben dan niet 'kapot'. Achter de computer — tekenen, schrijven, cijfers — ben ik op rood juist op mijn best. Contact is kort, of even niet. Geen desinteresse: vol is vol.
Alles is op
De dag na de klap. De deur gaat dicht en praten lukt niet meer. Dit is geen afwijzing — het is angst. Blijf klein aanwezig: één lief appje zonder verwachting houdt de brug heel.
Let op: stilte is niet mijn enige signaal. Spanning schiet bij mij twee kanten op. Soms kruip ik stil weg. Maar soms ga ik juist op volle toeren — druk praten, rondstuiteren, overal tegelijk. Van buiten lijkt dat op groen. Van binnen is het oranje met een megafoon. Kijk dus niet naar hoevéél ik doe, maar of het klopt met het moment.
2 · Wie ik nodig heb bij welke kleur
Mijn kleur bepaalt niet alleen hoe het gaat, maar ook wie of wat me op dat moment het meest helpt.
🟢 Groen
Pak dit moment. Kom gerust langs, stel spontaan iets voor, plan dat spannende gesprek. Marijke en ik finetunen samen; verder heb ik vooral gezelligheid en avontuur nodig.
🟠 Oranje
Geduld en de ruimte om het rustiger aan te doen. Leun extra op de structuur (het routeboekje, de mappen). Een leegpraat-maatje of belmaat helpt me weer ruimte te maken.
🔴 Rood
Gun me mijn rust — even alleen, of samen iets rustigs. Niet aandringen. Marijke helpt me hoofd- en bijzaken sorteren en terug richting oranje te komen. Maakwerk is dan hersteltijd, geen verloren tijd.
⚫ Knetter down
Blijf klein en blijf. Een appje zonder verwachting — 'ik ben er, je hoeft niet te antwoorden'. Niet trekken, niet eisen, niet verwijten. Wie dat volhoudt, staat vooraan als de deur weer opengaat.
3 · Wat mij weer groen maakt
Sta ik op oranje of rood, dan zijn er een paar dingen die me weer richting groen brengen. Help me deze te pakken in plaats van ze op te vullen.
Voorspelbare alleen-tijd
Tijd voor mezelf, zonder schuldgevoel. Alleen zijn is voor mij opladen — geen afwijzing, maar accubeheer.
Maakwerk
Opladen kan ook door te maken. Rood achter de computer — tekenen, schrijven, cijfers — is geen verloren tijd maar hersteltijd met output.
Naar buiten en bewegen
Even de natuur in, mijn lijf laten werken. Dat zet mijn hoofd van binnenuit weer in de ruststand.
Structuur op orde
Als het spoor weer helder ligt, hoeft mijn brein niet meer alles tegelijk te bewaken — en komt er vanzelf ruimte vrij.
Mijn hoofd leegpraten
Dé belangrijkste: vóór een sociaal moment even alles kwijt bij iemand vertrouwd. Daarna kan ik vol genieten in plaats van overvol te stappen.
En bij een burn-out: duidelijkheid
Als het te lang rood blijft, helpt niet minder prikkels maar méér duidelijkheid: uitpraten wat onduidelijk is, het routeboekje opnieuw maken. De rust doet pas haar werk als de duidelijkheid er weer is.
4 · Mijn gereedschapskist
Een paar dingen helpen mijn lijf heel concreet. Geen accessoires, maar gereedschap — goed om te weten, zodat je snapt waarom ik ze gebruik.
Dieptedruk
Stevige, gelijkmatige druk zet mijn zenuwstelsel in de ruststand: een verzwaringsdeken, verzwaringsknuffels, of hard sporten. Het geheim zit in drie woorden — stevig, voorspelbaar en aangekondigd. Let op: een lichte of onverwachte aanraking geeft juist alarm.
Geluid
Een noise-cancelling koptelefoon en rustige muziek geven mijn brein één voorspelbare prikkel in plaats van twintig onvoorspelbare. En party plugs (die geluid dempen in plaats van wegdrukken) maken een kroeg, een evenement of zelfs een festival ineens toegankelijk.
Water
Een hete douche is mijn reset: warmte en gelijkmatige druk over mijn hele huid, in een ruimte waar maar één ding gebeurt. Een dag vol prikkels spoel ik er letterlijk mee weg. Zwemmen werkt net zo — water voelt als een omhelzing waar ik zelf de baas over ben.
Eten
Mijn lijf meldt honger vaak te laat, dus eet ik op de klok, niet op gevoel. Wat helpt: koken in hyperfocus en de vriezer vol, vaste simpele maaltijden (herhaling is rust), en nood-eten voor rode dagen — iets wat zonder nadenken op tafel staat.
Beweging
Spinnen en zwemmen zijn goud: leeg fietsen, een vast ritme, dieptedruk en voorspelbaarheid in één. De haat-liefde zit in het starten — uit een hyperfocus schakelen kost meer dan de training zelf. De oplossing is geen wilskracht maar ritme: sport op vaste momenten, zodat ik niet hoef te kiezen.
Ritme boven beslissingen
De rode draad onder al mijn gereedschap: haal de beslissing eruit. Wat op een vast moment in mijn ritme staat, hoef ik niet elke keer opnieuw te kiezen — en juist dat kiezen en schakelen is wat mij het zwaarst valt.
Mijn team & basis
De lagen om mijn brein, de kringen om me heen, wie wat doet, en het fundament van mensen dicht om me heen. Lees rustig door.
1 · De lagen om mijn brein
Mijn leven lang werk ik aan één beweging: van leunen op een persoon naar leunen op een structuur. Elke taak die ik van persoonsafhankelijk naar structuurafhankelijk krijg, is een stukje gewonnen vrijheid — dan kunnen vrienden gewoon vrienden zijn. Zo dragen we samen, elk een eigen laag.
schrijven, tekenen,
spelen, bouwen
De structuur draagt het regelwerk
Mijn Mappenplan, mijn takensysteem en mijn spiekboek nemen het plannen, starten en schakelen uit mijn hoofd. Claude (AI) helpt die ruggengraat draaiende te houden — zo doet de structuur het zware tilwerk, en hoef ik er niet meer op een mens voor te leunen.
Mijn coaches lezen mij en sturen bij
Marijke (autismecoach) kijkt wekelijks naar mijn kleur en houdt me bij mijn drie mappen. Remco spreek ik nu dagelijks — samen doorbreken we oude patronen en bouwen we mijn fundament opnieuw op. Willemijn (jobcoach) denkt mee over mijn werk en richting, en houdt het haalbaar.
De mensen dicht om me heen dragen de verbinding
Een handvol mensen die stabiel zijn, voorspelbaar, en die blijven. Omdat de structuur de last draagt, hoeft dit contact niet over regelwerk te gaan — maar over verbinding, brainstormen en gewoon samen genieten.
Waarom juist die mensen zo belangrijk zijn. Bij hoogfunctionerend autisme en ADHD is een vaste, vertrouwde kring geen luxe maar de basis waarop al het andere rust. In een omgeving die een beetje meebeweegt, nemen mijn 'klachten' zichtbaar af — minder overprikkeling, meer rust. Goede mensen om me heen zijn dus letterlijk een stukje van mijn gezondheid.
2 · Het leven om mij heen
Ik in het midden, en daaromheen mijn sociale kringen — van de paar mensen die echt blijven tot de wijde wereld waar mijn werk landt. Bij hoogfunctionerend autisme en ADHD is dat geen luxe: die kringen zijn mijn basisfundament. En eerlijk: aan de binnenste kringen ben ik nu, stap voor stap, opnieuw aan het bouwen.
Ik ben niet eenzaam omdat ik alleen ben. Ik ben eenzaam als niemand mijn taal spreekt.
In het midden · Carolien
Ik, met mijn brein, mijn werk en mijn Kaatje&Mup. De spil waar alles omheen draait.
Mijn basis
De paar mensen die echt blijven, bij wie ik niet hoef te maskeren. Mijn Mup en Jeetje — trouw, voorspelbaar, gewoon er. Dit is de kring die ik nu opnieuw aan het opbouwen ben.
Mijn vaste maatjes
Goede vrienden en belmaten met wie ik lief en leed deel, over en weer — die me opvangen als het tegenzit, en die ik net zo goed opvang.
Mijn vertrouwde kring
Fijne kennissen, doe-vrienden, mede-makers en mensen uit mijn dagelijks leven. Gezelligheid en aanhaken, zonder dat het diep hoeft.
De wereld om mij heen
Publiek, klanten, samenwerkingspartners en nieuwe mensen — daar waar mijn werk de buitenwereld raakt.
Een uitnodiging. Een veilige basis bouw je niet in één keer, en mijn coaches (Marijke, Remco en Willemijn) helpen me daarbij. Maar de kringen zelf vul je samen met mensen. Wil jij een plekje in een van deze kringen — dichtbij of wat verder weg? Je bent welkom. Eén appje of belletje is genoeg.
3 · Wie doet wat
Ik sta niet alleen. Rondom mij dragen een paar mensen elk een eigen stuk — en samen zorgen we dat ik niet hoef te kiezen tussen zorgvuldig en haalbaar.
Stop er bij mij een kwartje in, en je krijgt er honderd euro voor terug.
Carolien — de spil
Het échte werk: schrijven, tekenen, voorstellingen spelen en Kaatje&Mup laten groeien. Alles is om mijn brein heen gebouwd, zodat ik doe waar ik goed in ben.
Claude — de structuur-hulp
Bewaart overzicht en structuur, reikt één ding tegelijk aan, en doet het zware tilwerk mee. Houdt mijn ruggengraat draaiende — in dienst van het contact, nooit ervoor in de plaats.
Marijke — autismecoach
Kijkt wekelijks naar hoe mijn brein erbij zit, leest mijn kleur, helpt hoofd- en bijzaken uit elkaar trekken en houdt me bij mijn drie mappen. Van samen naar zelf.
Remco — dagelijkse coach
Hem spreek ik nu elke dag. Samen doorbreken we oude patronen en bouwen we mijn fundament opnieuw op — de steun die me door een intensieve periode heen helpt.
Willemijn — jobcoach
Denkt mee over mijn werk en mijn richting als ondernemer, helpt keuzes maken en houdt het werkbaar en haalbaar.
4 · Het fundament — de mensen dicht om me heen
Niet één iemand die alles moet zijn, maar een handvol mensen met elk een eigen rol. Eén stabiel iemand is voor mijn brein meer waard dan tien vluchtige contacten. Herken je jezelf in een van deze rollen? Dan weet je precies hoe je kunt aanhaken.
Anders is niet minder. Anders is een aanvulling — als je hem leert lezen.
De leegpraat-luisteraar
Een half uurtje mijn hoofd helpen ordenen vóór een sociaal of spannend moment.
De belmaat
Dierbaren hoeven niet om de hoek te wonen — telefonisch contact draagt net zo goed, soms zelfs beter.
De doe-vriend(in)
Samen iets ondernemen in plaats van alleen praten — een activiteit geeft het contact vanzelf een script.
De zakelijke buddy
Mee naar lastige zakelijke gesprekken — twee paar oren en vier ogen, en samen sta ik sterker.
De rust-bewaker
Vriendelijk streng en met een vleugje humor op drukke dagen: help me mijn pauzes echt te nemen.
De Mup van het stel
Iemand die me met kleine, lieve, spontane acties door mijn weerstand tegen verandering heen trekt en zachtjes uit mijn hyperfocus haalt.
Samenwerken
De negen regels, de vrolijke kant, hoe je kunt aanhaken, en hoe je me bereikt. Lees rustig door.
1 · Zo werk je het prettigst met mij samen — de 9 regels
En het werkt twee kanten op: vertel mij ook hoe jij het prettigst werkt. Duidelijkheid over en weer is precies waar mijn brein van houdt.
- Appen en mailen: prima voor feitelijke dingen. Wil je iets echt bespreken? Bel me of plan een afspraak — dan krijg je de goede versie van het gesprek.
- Meerdere onderwerpen in één gesprek mag — maar wel na elkaar: rond het ene af voordat het volgende begint.
- Vraag geen beslissing ter plekke. Geef me even verwerkingstijd — dan krijg je een beter en definitief antwoord.
- Wees concreet en direct: zeg wat je bedoelt, dan doe ik dat ook. Hints komen bij mij niet aan.
- Maak afspraken helder — wie doet wat, en wanneer — en bevestig ze kort op papier. Drie regels per app is genoeg, en dan gebeurt het ook.
- Kondig veranderingen zo vroeg mogelijk aan, en plan ze waar het kan samen met mij. Een verandering die we samen plannen kost me half zoveel.
- Help me mijn geplande rustmomenten te bewaken in plaats van ze op te vullen — ook tijdens een feest, een drukke vakantie of een tournee.
- Loop je op mij vast? Zeg het me eerlijk — ik kan veel kritiek aan als het over verbeteren gaat, en samen vinden we altijd een modus die wel werkt.
- Soms heb ik wat meer tijd en aandacht nodig dan de snelle zakenwereld gewend is. Zie dat als investering — die betaalt zich in loyaliteit en kwaliteit dubbel terug.
2 · De vrolijke kant
En dan het belangrijkste dat in geen enkel schema past: onder alle uitleg zit gewoon iemand die dol is op humor, gezelligheid en de slappe lach om helemaal niks. De Carolien die mijn vrienden kennen, is vooral vrolijk.
Zeg er even 'grapje' bij
Ik neem dingen letterlijk, dus een kurkdroge grap of dikke sarcasme mis ik zomaar. Eén woordje erachteraan en ik lach als hardste mee.
Galgenhumor mag — juist wel
Maak gerust samen met mij een grapje over mijn brein of mijn eigenaardigheden. Zolang het met liefde is, lucht het op en maakt het alles bespreekbaar.
Alleen op rood even niet
Dan landt de lol even niet — bewaar de slappe lach voor als ik weer op groen sta, en dan halen we hem dubbel in.
Wil je mij blij maken? Maak een grapje. Maar zeg er dan wel bij dat het een grapje is ;-)
3 · Hier kun jij aanhaken
Alles alleen doen moet ik niet willen. Zie je iets waarbij jij kunt helpen? Kies gerust wat bij je past — één appje of belletje is genoeg.
4 · Contact
Heb je na het lezen vragen? Stel ze gerust — doorvragen is geen belediging, het is precies hoe je mij leert kennen.
Even een appje of belletje?
Eén berichtje is genoeg. Ik ben blij met elke meewind.
📱 06-47993231 ✉️ carolien@kaatjemup.nlMijn webshop
Hier vind je alles wat je bij Sprankelkrachten kunt bestellen — inclusief mijn boek.
Er staan nog geen producten in de webshop.
Nieuwsgierig naar het hele boek?
"Hoe mijn brein werkt" is te bestellen in mijn webshop.
🛒 Koop mijn boekHeb je dit boek al?
Dan hoef je hier niks te bestellen — je leest het gewoon, meteen, in mijn eigen leesapp. Log in met je e-mailadres en je staat binnen een paar tellen middenin het verhaal.
Lees het boek ›Even contact?
Heb je na het lezen vragen, of wil je gewoon eens afspreken? Stel ze gerust. Doorvragen is geen belediging, het is precies hoe je mij leert kennen. Eén appje of belletje is genoeg, ik ben blij met elke meewind.
Voor een vraag, een afspraak, of gewoon om hallo te zeggen. Ik ben blij met elke meewind.
Coaching
Voor mijn begeleiders: hoe coaching met mij het prettigst werkt, wie waarvoor is, en waar we samen naartoe werken. (Dit deel scherm ik later af met een wachtwoord.)
In het kort
Deze site is gereedschap voor onze sessies, niet alleen uitleg. Begin met twee vaste vragen — welke kleur, welke drie mappen — en gebruik de pagina's samen op het scherm. Coaching met mij werkt via begrijpen vóór veranderen, in korte rondes met verwerkingstijd. De mappen-methode (max drie tegelijk) is de motor, en mijn begeleiding is levenslang bedoeld: meelopen, niet oplossen-en-stoppen.
Zo gebruik je deze site
Gereedschap voor onze sessies.
Lezen →Zo werkt coaching met mij
De aanpak.
Lezen →Mijn begeleiders
Taakverdeling per persoon.
Lezen →De mappen-methode
Max drie mappen.
Lezen →Levensloopbegeleiding
Meelopen, mijn leven lang.
Lezen →Over het boek
Wat je hier op de site las, is de trailer. Het hele verhaal — met alle verhalen erachter, de eerlijke stukken en de dingen die niet in een schema passen — staat in mijn boek, "Hoe mijn hoofd werkt". Kies hieronder waar je wilt beginnen.
In het kort
Dit boek is Map 2 van mijn Mappenplan: een heel hoofdstuk over hoe mijn hoofd werkt, geschreven toen ik lekker in mijn vel zat. Het is niet ondanks mijn brein zo grondig, maar dankzij mijn brein. In zeven delen neem ik je mee, van hoe mijn brein van binnen werkt naar hoe we samen verder kunnen — eerlijk over de dalen, trots op de toppen.
Waarom ik dit schreef
De handleiding-gedachte, en waarom op papier.
Lezen →1 · Hoe mijn brein werkt
Autisme en ADHD samen.
Lezen →2 · Het systeem eromheen
Structuur als kracht.
Lezen →3 · Op mijn best
Podium en werk.
Lezen →4 · Dagelijks functioneren
Het stoplicht en meer.
Lezen →5 · De kwetsbare kant
Eerlijk, en wat mij beschermt.
Lezen →6 · Trauma en herstel
Diepste dalen, en eruit.
Lezen →7 · Samen vooruit
Hoe je kunt aanhaken.
Lezen →Het hele boek lezen?
Je kunt mijn hele boek hier lezen, deel voor deel — van de eerste zin tot de laatste. En binnenkort is het ook te bestellen via mijn webshop, als boek of als app op je telefoon.
🛒 Koop mijn boek Bestellen kan binnenkortWaarom ik dit schreef
Bij elk nieuw apparaat zit een handleiding, en bij mensen niet. Daarom schreef ik hem zelf — een heel boek over hoe mijn hoofd werkt, zodat je me niet hoeft te raden.
Op papier, niet in een gesprek
Schrijvend uit ik me veel beter dan verbaal. Op papier voel ik me begrepen, en juist die zekerheid geeft me de vrijheid om alles te zeggen — ook de dingen die in een gesprek nooit aan bod zouden komen.
Om begrip, niet om medelijden
Ik schrijf eerlijk over wat mijn brein me geeft én wat het me kost. Niet om medelijden op te wekken, maar om begrip. Want wie snapt hoe ik in elkaar zit, snapt ook waarom Kaatje&Mup precies zo is geworden als het is.
En vooral: veel lol
Verwacht geen kommer en kwel. Naast alles wat erin staat ben ik vooral iemand die graag lacht — dol op humor en gezelligheid. Hou dat in je achterhoofd bij elke pagina.
Mijn beste taal. Wie mij echt wil leren kennen, leest dus niet een snelle samenvatting, maar mijn beste taal: dit boek. Dank je wel dat je de tijd neemt om me te leren kennen.
Hoe mijn brein werkt
De basis. Hoe autisme en ADHD samen mijn hoofd vormen — en elkaar zowel tegenwerken als versterken. Gas en rem, allebei vol ingetrapt, en juist die twee zijn met de goede structuur mijn grootste kracht.
Hoe minder je van mijn autisme merkt, hoe harder ik op dat moment aan het werk ben.
Neem een verjaardag. Jouw brein zet vanzelf de radio zachter en schuift het gesprek aan de andere tafel naar de achtergrond. Het mijne doet dat niet. Bij mij komt alles even hard binnen — de radio, dat andere gesprek, het licht, de kruimels op het tafelkleed — en ik sorteer het zelf, met de hand.
Wat je in dit deel leest
Een brein zonder filter
Alles komt even hard binnen — en sorteren kost energie.
Gas en rem
Wat ADHD toevoegt: aandacht die ik niet kan doseren.
De ruzie en het verbond
Hoe structuur de scheidsrechter wordt tussen mijn twee breinen.
Eerst begrijpen, dan veranderen
Waarom uitleg bij mij werkt, en aandringen juist niet.
Wat dit brein me geeft
Patronen zien, systemen bouwen, een geheugen dat niets vergeet.
En wat het me kost
Prikkels die zich opstapelen — en de rekening die pas later komt.
Meer over dit deel
Autisme is bij mij geen ziekte maar een andere bedrading: mijn brein filtert prikkels niet vanzelf, dus alles komt tegelijk binnen en ik sorteer het met de hand. Daarom houd ik zo van voorspelbaarheid — vaste ritmes zijn geen voorkeurtje, maar energiebesparing. En dan woont er ook nog ADHD in mijn hoofd: aandacht die ik niet kan doseren, of overal tegelijk, of urenlang muurvast in hyperfocus.
🧩 Zo werkt dit voor mijn brein. Mijn autisme en ADHD zijn geen vijanden — het zijn twee collega's die in mijn hoofd wonen met totaal verschillende karakters. Zonder duidelijke afspraken vliegen ze elkaar in de haren; met duidelijke afspraken maken ze samen het beste werk. De structuur in mijn handboek is geen kooi om mijn brein — het is het contract tussen die twee.
En dan dat 'je merkt er niks van aan jou'. Lief bedoeld, maar het betekent dat ik uitstekend camoufleer — en dat camoufleren is nu net wat mij het meeste kost. Achter een dag die er moeiteloos uitzag, zit topsport in gewone kleren. Toch geeft dit brein me ontzettend veel: oog voor detail, een geheugen voor jouw verhalen, werk dat ik in één hyperfocus af krijg. Maar de rekening komt vaak pas uren later, als iedereen al naar huis is.
🧭 Goed om te weten. Autisme is aangeboren en blijvend: geen ziekte en geen opvoedingskwestie, maar een andere bedrading van het brein. Geen ziekte om te genezen dus, maar een ander brein om te leren lezen. En 'hoog functionerend' betekent niet 'weinig last' — het betekent vooral: je ziet het niet aan me.
En het mooiste: voor elke kant die dit brein me kost, staat er in mijn handboek een maatregel. Zo staat mijn autisme mijn bedrijf niet in de weg — het bedrijf is er juist omheen ontworpen, als een maatpak om één specifiek brein. Wie deze map begrijpt, begrijpt eigenlijk mijn hele plan.
De kern. Dit brein is niet alleen mijn grootste uitdaging — het is ook mijn grootste kracht. Zonder dit brein geen Kaatje&Mup.
Het systeem eromheen
Hoe ik met structuur van mijn grootste uitdaging mijn grootste kracht maak — en waar dit hele handboek vandaan komt. Van leunen op een mens naar leunen op een structuur die met me meeverhuist.
Dit hele handboek is mijn executieve functies, uitbesteed aan papier.
Zo'n tachtig procent kan ik echt heel goed zelf. Maar als je geen schroevendraaier in je hoofd hebt, krijg je die ene schroef er niet uit — dan doe je je best met een hamer, en je vernielt het hout alleen maar. Mijn coach heeft die schroevendraaier wel. Tijdens onze gesprekken mag ik hem even lenen.
Wat je in dit deel leest
Van mens naar structuur
Zodat vrienden gewoon vrienden kunnen zijn.
De keerzijde
Wat er gebeurt als een grote structuur wegvalt.
Alleen of samen dragen
Waarom één paar ogen van buitenaf goud waard is.
De mappen-methode
Nooit meer dan drie mappen tegelijk open.
Mijn autismecoach
Van samen doen naar zelf kunnen.
Levensloopbegeleiding
Blijvende hulp is hier geen falen, maar de juiste maat.
Meer over dit deel
De grote ontdekking van dit deel komt uit de zorg: iets kan persoonsafhankelijk lukken (alleen met een specifiek iemand), structuurafhankelijk (zelfstandig, zolang er een goed systeem staat), of helemaal zelfstandig. Jarenlang was ik voor plannen en organiseren afhankelijk van een specifiek mens — lief voor het hart, zwaar voor een vriendschap. Met dit handboek als systeem word ik op steeds meer vlakken structuurafhankelijk in plaats van persoonsafhankelijk.
🧩 Zo werkt dit voor mijn brein. Dit hele handboek is niets anders dan mijn executieve functies, uitbesteed aan papier. Het plannen, starten en schakelen dat niet vanzelf in mijn hoofd gebeurt, staat hier op papier — zodat het buiten mijn hoofd toch gebeurt. De mappen, de vaste ritmes: stuk voor stuk uitbestede executieve functie.
En hoe dat systeem eruitziet, ontdekte ik tijdens mijn coaching: ik werk het beste met maximaal drie 'mappen' tegelijk open, werk en privé samengeteld. Nooit meer dan drie, en een map bewust sluiten voordat er een nieuwe opengaat. Het klinkt bijna kinderachtig, maar het werkt bizar goed — dit handboek is er de rechtstreekse vrucht van.
🧭 Goed om te weten. Levensloopbegeleiding is langdurige, meelopende ondersteuning voor mensen met autisme — niet om een probleem op te lossen en te stoppen, maar om levenslang mee te bewegen. Blijvende hulp nodig hebben is hier geen teken van falen, maar de juiste maat. Al blijft mijn motto: alleen de hoognodige ondersteuning, en altijd zo zelfstandig mogelijk.
Het allermooiste zou zijn om niet alleen op mijn wekelijkse coaching te leunen, maar mensen in mijn basis te hebben bij wie ik terechtkan — geen mens van wie ik volledig afhankelijk ben, maar wederzijds leunen, er zijn voor elkaar. Zoals Kaatje niet alleen staat, maar haar leven deelt met die lieve Mup en stoere Jeetje.
De kern. Een huis kan ik kwijtraken, een ritme kan breken — maar dit plan verhuist gewoon met me mee.
Op mijn best: podium en werk
Waar mijn brein een talent wordt, en wat het vraagt om alles rond een eigen bedrijf zelf te regelen. Op het podium zijn mijn autisme en ADHD geen diagnoses meer, maar talenten.
Een zaal met honderd paar ogen is voor mij veiliger dan een verjaardag met tien.
In het begin durfde ik de poppenkast niet uit — ik bleef veilig zitten, waar ze mij wel konden horen maar niemand mij kon zien. Gaandeweg kwam ik er steeds vaker achter vandaan, en ik leerde iets wat alles veranderde: hoe meer ik mezelf durfde te zijn, hoe beter de voorstelling werd. Kinderen voelen feilloos of iemand echt is.
Wat je in dit deel leest
Het podium
Een vast kader, en juist daardoor helemaal vrij.
De paradox
Honderd ogen voelen veiliger dan tien mensen.
De fabriek eromheen
Alles rond één voorstelling regel ik zelf.
Waarom geen 9-tot-5
En waarom zelfstandig werken juist wél past.
Werken naar eigen kunnen
Mijn IVA als bodem, mijn bedrijf als groei.
De zakelijke kant
Mijn grootste uitdaging — en het gereedschap ervoor.
Meer over dit deel
Nergens zie je het verbond tussen mijn autisme en mijn ADHD zo mooi als op het podium. Een voorstelling is voor mijn brein de perfecte wereld: het script staat vast, de liedjes zijn bekend, het draaiboek klopt tot op de minuut — dat is mijn autisme, dat zich veilig weet. En binnen dat veilige kader mag mijn ADHD helemaal los: spelen, zingen, improviseren, een zaal meenemen in een verhaal.
🧩 Zo werkt dit voor mijn brein. Voor veel mensen voelt een strak script beperkend. Voor mij is het precies andersom: doordat alles eromheen vastligt, hoeft mijn brein niets meer te bewaken — en juist dan komt er ruimte vrij om te spelen. De structuur is niet de kooi; de structuur is wat de deur van de kooi openzet.
Maar achter die ene voorstelling zit een complete fabriek — en ik ben die fabriek. Boeken, mailen, inladen, spelen, administratie, herstel: alles rond een voorstelling doe ik zelf. Daarom is mijn zelfzorg zwart op wit beleid: het speelplafond, de rustblokken rond elke tournee. Dat zijn geen regels van een baas, maar van de enige werkgever die ik heb — ikzelf.
🧭 Goed om te weten. Een vaste baan geldt als 'veilig' en ondernemen als risicovol — maar voor veel autistische mensen is het precies omgekeerd. Zelfstandig werken ruilt inkomenszekerheid in voor iets minstens zo waardevols: regie over je prikkels, je tijd en je tempo. Bij mij kan dat mét mijn IVA-uitkering als vaste bodem.
Werken naar eigen kunnen is voor mij niet het eindstation, maar de basis waarop ik verder bouw. Ik droom van een toekomst waarin ik, net als ieder ander, met mijn werk mijn eigen inkomen verdien — werk dat past bij wie ik ben, en dat me tegelijk laat meedoen in de maatschappij.
De kern. Wil je mij op mijn allerbest zien? Kom naar een voorstelling.
Mijn dagelijks functioneren
Het stoplicht, mijn gereedschapskist, en hoe je het prettigst een gesprek met me voert. Alles over hoe ik mijn dagen doe werken — en hoe jij me daarin het beste leest.
Wil je weten hoe het met me gaat? Aan één woord heb je genoeg: groen, oranje of rood.
Mijn brein doet langer over informatie. Niet omdat het trager is — omdat het grondiger is. Mijn echte reactie komt pas later: onder de douche, op de fiets, de volgende ochtend. Ik zeg weleens voor de gein: als je boe roept, schrik ik pas morgen.
Wat je in dit deel leest
Het stoplicht
Groen, oranje, rood — en wat ik per kleur nodig heb.
De autistische burn-out
Waarom duidelijkheid me terugbrengt, niet rust alleen.
Wat mij weer groen maakt
Mijn vaste trucjes terug naar rust.
Vier dingen die mijn lijf helpen
Geluid, beweging, water en eten.
Verwerkingstijd
Waarom mijn beste antwoord pas later komt.
Alexithymie
Ik voel van alles, maar weet niet altijd meteen wát.
Meer over dit deel
Wil je weten hoe het met me gaat, dan heb je aan één woord genoeg: groen, oranje of rood. Het gaat niet over mijn stemming — op rood kan ik best vrolijk zijn — maar over de ruimte in mijn hoofd. Sta ik op groen, kom gerust langs en stel gerust iets voor. Op oranje heb ik vooral geduld nodig. En op rood is het fijnste wat je kunt doen: mij mijn rust gunnen.
🧩 Zo werkt dit voor mijn brein. Let op: stilte is niet mijn enige signaal. Spanning schiet bij mij twee kanten op — soms kruip ik stil weg, soms ga ik juist op volle toeren, druk pratend en overal tegelijk. Van buiten lijkt dat op groen. Van binnen is het oranje met een megafoon. Wie mij echt wil lezen, kijkt niet naar hoeveel ik doe, maar of het klopt met het moment.
En mijn beste antwoord komt vaak pas later — onder de douche, op de fiets, de volgende ochtend. Niet omdat mijn brein trager is, maar omdat het grondiger is: alles wordt tot in detail verwerkt. Geef een onderwerp daarom liever een paar korte gesprekken dan één marathon, en dan krijg je het beste van me.
🧭 Goed om te weten. Duidelijkheid is voor mij geen luxe, maar de aan-uitknop van mijn denkruimte. Een concreet voorstel ('dinsdag tien uur, duurt een uur, dit is het onderwerp') kost mijn hoofd bijna niets. Een vaag voorstel ('we moeten binnenkort eens wat afspreken') kost dagen — want mijn brein rekent alle mogelijke invullingen alvast door.
En dan is er nog iets onzichtbaars: ik voel van alles heel sterk, maar weet niet altijd meteen wát. Mijn lijf meldt zich eerder dan mijn hoofd er een woord op plakt. Geef me dus tijd en ruimte — mijn echte gevoel komt later, niet op commando.
De kern. Mijn functioneren is geen loterij. Het is een systeem — en wie de kleuren kent, hoeft nooit te raden.
De kwetsbare kant
De eerlijkste kant van het boek. Over eenzaamheid, over de mensen die mijn vertrouwen misbruiken, en over wat mij daartegen beschermt.
Ik ben niet eenzaam omdat ik alleen ben. Ik ben eenzaam als niemand mijn taal spreekt.
Ze komen binnen langs de mooiste weg die er is: die van hulp en bewondering. En dan verschuift het, ongemerkt, centimeter voor centimeter. Helpen wordt gebruikmaken. Gebruikmaken wordt toe-eigenen. Toe-eigenen wordt claimen.
Wat je in dit deel leest
Vasthouden en loslaten
Waarom loslaten voor mij de zwaarste verandering is.
Trouw
Mijn mooiste vorm van vasthouden — en mijn valkuil.
De taal die bijna niemand spreekt
Niet te weinig mensen, maar te weinig taal.
Vatbaar voor de verkeerde mensen
Ik neem mensen letterlijk — en dat weten sommigen te misbruiken.
Het patroon dat het diepst snijdt
Van hulp en bewondering naar claimen.
Een goed vangnet
Goede mensen om me heen zijn het fundament onder alles.
Meer over dit deel
Er loopt een rode draad door dit deel: ik ben een vasthouder. Mijn brein zoekt veiligheid in wat het kent, dus loslaten — van een plan, een plek, een mens — is voor mij de zwaarste verandering die er is. Datzelfde vasthouden is ook mijn mooiste kant: trouw tot op het bot. Wie eenmaal mijn mens is, blijft mijn mens.
🧩 Zo werkt dit voor mijn brein. Alleen zijn is voor mij rust — daar laad ik van op. Eenzaamheid is iets anders: dat is tussen de mensen staan en onvertaald blijven. Verbinding werkt bij mij via taal — direct, eerlijk, de laag onder het praatje in. Één uur met iemand die die taal spreekt, geeft me meer dan tien avonden waarin ik sta te vertalen.
Uit die eenzaamheid komt een gevaar voort waar ik eerlijk over moet zijn: ik ben vatbaar voor mensen die niet goed voor me zijn. Ik neem mensen letterlijk en ga uit van het goede — bijbedoelingen en charme-met-een-plan staan simpelweg niet in mijn woordenboek. Vroeger kreeg daardoor iedereen bij mij krediet, meteen en volop. Meestal is dat prachtig. Soms is het gevaarlijk.
🧭 Goed om te weten. Dit is geen naïviteit — het is hoe dit brein vertrouwen geeft. Signalen dat er iets niet klopt, komen bij mij vertraagd binnen. En wie lang gemaskeerd en buitengesloten is geweest, is extra gevoelig voor aandacht en bewondering — juist daar maken de verkeerde mensen gebruik van.
Het patroon dat het diepst snijdt: er zijn mensen die mijn gaves zien — en die dat niet willen bewonderen, maar willen hebben. Ze komen binnen langs de mooiste weg die er is, die van hulp en bewondering, en langzaam verschuift dat naar gebruikmaken, toe-eigenen en claimen. Het is me een paar keer echt overkomen: met twee stalkers uit mijn Terschelling-tijd, en met de juridische treiterijen die nu al jaren spelen. En ze weten precies waar ze me het diepst raken — ze mikken op Kaatje&Mup, mijn eigen wereld en mijn veiligste plek.
🧩 Zo werkt dit voor mijn brein. Kaatje&Mup is niet iets wat ik heb — het is een stuk van wie ik ben, en de plek waar ik naar terugval als het leven te veel wordt. Een aanval daarop komt daarom niet aan als een zakelijk conflict, maar als een aanval op mezelf.
En daarom is dit voor mij geen luxe maar de basis onder alles: goede mensen om me heen. Op Terschelling had ik dat en voelde ik me voor het eerst in jaren veilig. Dat gemis draag ik nog mee — en tegelijk leerde het me hoe onmisbaar zo'n vangnet is. Opnieuw goede mensen verzamelen, stap voor stap, is nu een van mijn belangrijkste opdrachten.
De kern. Vertrouwen geven is nooit de fout — misbruik maken van vertrouwen wel. Elk woord dat jij van mijn taal leert, is een gesprek dat ik niet hoef te vertalen — en goede mensen om me heen blijven de basis onder alles.
Trauma en herstel
Het zwaarste deel van het boek: mijn PTSS, de behandelingen die me eruit hielpen, en de kelder die ik zelf knetter down noem. Ik schrijf het eerlijk op — ook de stukken die niet mooi zijn — omdat er precies daarin de belangrijkste boodschap van dit hele deel zit.
Een herinnering die je opruimt, hoeft niet je leven lang te blijven spoken in je hoofd.
Sommige mensen denken dat mijn autisme eruit te slaan valt. Niet letterlijk met vuisten — maar met pittige peptalks, met boosheid en verwijten. Mijn trauma is met hard knokken behandeld en weggegaan. Maar mijn autisme gaat nergens heen — hoe hard ik ook mijn best doe, het gaat niet over.
Wat je in dit deel leest
Trauma en PTSS
Een levensbedreigende aandoening — en waarom ik er extra vatbaar voor was.
EMDR en exposure
De behandelingen die opruimen wat er nog vastzit — en hoe zwaar dat gaat.
Een mooiere wereld in tekenen
Hoe uit mijn donkerste tijd Kaatje&Mup ontstond.
Je kunt het er niet uit slaan
Waarom verwijten over mijn autisme meer kapotmaken dan ze ooit helpen.
Knetter down
De kelder onder rood — en waarom de deur dan dichtgaat.
Kaatje&Mup — mijn reddingslijn
Mijn grootste opdracht: in contact blijven.
Meer over dit deel
Dit is het kwetsbaarste deel van het boek. PTSS is geen kwestie van vervelende herinneringen — het is een aandoening die levensbedreigend kan zijn. Ik heb een heftige PTSS-tijd gekend, en met een brein dat informatie moeilijker verwerkt en opslaat, was ik daar extra vatbaar voor.
🧩 Zo werkt dit voor mijn brein. Wat er binnenkomt, komt ongefilterd binnen — en wordt ongefilterd bewaard. Hetzelfde geheugen dat jouw verhalen nooit vergeet, vergeet de nare dingen ook niet. En omdat mezelf uiten precies is wat mij het moeilijkst afgaat, blijft een nare ervaring bij mij langer rondspoken dan nodig.
EMDR en exposure hebben me echt geholpen — al was de weg ernaartoe zwaar, en zijn er onderweg ook behandelingen misgegaan. Boven op het duin op Terschelling, ver van alle prikkels, tekende ik mappen vol: niet meer hoe ik me voelde, maar hoe ik me zo graag weer wilde voelen. Zo werd Kaatje&Mup mijn reddingslijn.
🧭 Goed om te weten. PTSS zegt niets over zwakte — het kan iedereen overkomen. En hoe zwaar en loodzwaar het traject ook is: het is goed behandelbaar. Dat het bij mij is behandeld en weggegaan, is daar het levende bewijs van.
Een deel van mijn trauma is juist ontstaan doordat mensen dachten dat mijn autisme eruit te slaan viel — met peptalks, ruzie en verwijten, alsof ik met genoeg druk ineens een ander brein tevoorschijn kon toveren. Dat werkte niet: mijn autisme ging niet over, en de verwijten lieten alleen littekens achter. Op mijn zwaarste momenten ga ik dan de kelder in die ik zelf knetter down noem — de deur gaat dicht, praten lukt niet meer, en ik durf mensen niet meer toe te laten.
🧩 Zo werkt dit voor mijn brein. De deur dicht doen is geen afwijzing — het is angst. Precies op het moment dat ik mensen het hardst nodig heb, metselt mijn hoofd een muur. Wat dan helpt: klein blijven en blijven. Eén appje zonder verwachting houdt de brug heel.
Mijn grootste opdracht is dan ook: in contact blijven. Niet wegzakken in het bestaan van een digitale kluizenaar, maar mezelf zo goed mogelijk blijven uiten en de mensen toelaten die met me mee willen puzzelen. En juist in mijn zwaarste periode werd Kaatje&Mup mijn reddingslijn — een touw dat ik naar mezelf toe wist te gooien, en waaraan ik me tekening voor tekening en voorstelling voor voorstelling omhoogtrok, terug de wereld in.
De kern. De littekens blijven — maar het zijn geen open wonden meer. En mijn grootste opdracht blijft: in contact blijven, ook als de deur het liefst dichtgaat.
Samen vooruit
Het mooiste deel om mee af te sluiten: wat je aan me hebt, de lol die er net zo goed bij hoort, en hoe je kunt aanhaken. Van alle uitleg naar hoe we samen verder kunnen.
Stop er bij mij een kwartje in, en je krijgt honderd euro terug.
Onder alle uitleg zit gewoon iemand die het leven graag viert. Precies zoals Kaatje: die weigert bij de pakken neer te gaan zitten en er, dwars door alles heen, vol van wil genieten. Anders is niet minder — anders is een aanvulling, als je hem leert lezen.
Wat je in dit deel leest
Help me erbij te horen
Ik wil niet naast het feest staan, ik wil meedoen.
De vrolijke kant
Lol maken hoort er net zo goed bij.
Autisme-vriendelijker maken
Kleine dingen, consequent gedaan.
Ik ben een versterker
Een beetje warmte komt bij mij dubbel terug.
Waarom je mij in je leven wilt
Anders is geen gebrek, maar een aanvulling.
Het A4
Negen regels, en de samenwerking loopt.
Meer over dit deel
Na alles hierboven zou je bijna denken dat ik het liefst overal wegblijf. Niks is minder waar. Ik wil een sociaal leven — ik wil er alleen ook echt bij horen, en dat is waar het schuurt. Diepgang is mijn moedertaal, oppervlakkig mijn tweede taal, en op een borrel wordt vooral die tweede taal gesproken.
🧩 Zo werkt dit voor mijn brein. Onder alle systemen, kleuren en kaders zit gewoon iemand die dol is op humor. Samen lachen slaat een brug die honderd nette gesprekken niet slaan. Gooi me een grapje toe en je ziet me opbloeien — zeg er alleen even 'grapje' bij, want ik neem dingen letterlijk.
En mijn leven autisme-vriendelijker maken vraagt geen studie en geen opoffering — alleen kleine dingen, consequent gedaan. Wees voorspelbaar, nodig concreet uit, neem een afzegging niet persoonlijk, en kondig veranderingen zo vroeg mogelijk aan. Dat zijn de dingen die het verschil maken.
🧭 Goed om te weten. Veel van wat 'autisme-klachten' heet, is eigenlijk wrijving tussen een brein en zijn omgeving. In een omgeving die niet past nemen mijn klachten toe; in een omgeving die een beetje meebeweegt verdwijnen dezelfde klachten grotendeels. Wie dat lijstje toepast, doet dus meer dan aardig zijn — die haalt letterlijk klachten weg.
Want ik ben een versterker: stop er een kwartje in en je krijgt honderd euro terug. Een beetje aandacht, duidelijkheid en vertrouwen betaalt zich bij mij dubbel terug — in loyaliteit, kwaliteit en een vriendschap voor het leven. Anders is niet minder. Anders is een aanvulling, als je hem leert lezen.
De kern. Dit is geen lijst met waarschuwingen, maar een handleiding bij iemand die — met de juiste omgang — een van de loyaalste en origineelste mensen in je leven wordt.
Zo gebruik je deze site in onze begeleiding
Deze site is niet alleen uitleg óver mij — het is gereedschap vóór ons. Alles hier schreef ik toen ik op groen stond. Sta ik op oranje of rood, dan heb jij mijn eigen woorden bij de hand, precies op het moment dat ik ze zelf even niet kan vinden.
1 · Voor je eerste sessie — een leesroute van een kwartier
Wil je me snel leren kennen, lees dan in deze volgorde:
- Het stoplicht — hoe het met me gaat in één woord
- Mijn taal en tempo — waarom mijn beste antwoord later komt
- De mappen-methode — hoe ik werk en overzicht houd
- Wie doet wat — welk stuk van jou is
Meer hoeft niet — de rest vind je vanzelf als je het nodig hebt.
2 · Aan het begin van elke sessie
Begin met twee vaste vragen:
Welke kleur ben je?Welke drie mappen staan open?
Eén woord als antwoord kost me bijna niets, terwijl 'hoe gaat het?' meteen een heel sorteerproces start. Open de site gerust samen op het scherm — samen naar een pagina kijken praat makkelijker dan tegenover elkaar zitten, en aanwijzen kan ook op momenten dat woorden nog niet lukken.
3 · Tijdens de sessie
- De mappen-check: loop samen mijn open mappen langs. Moet er één dicht voordat er iets nieuws bij mag? Gebruik de mappen-methode als scheidsrechter — het zijn niet jouw regels maar de onze, dat scheelt discussie.
- Aanwijzen in plaats van uitvragen: pak op oranje of rood de pagina Wie ik nodig heb erbij en vraag simpelweg: klopt dit nu, of is het vandaag anders? Herkennen is voor mij veel lichter dan formuleren.
- Afsluiten op papier: zet elke afspraak in drie regels — wat, wie, wanneer. Dan bestaat hij, en dan gebeurt hij ook.
4 · Op zware dagen — rood en knetter down
De kortste route:
- Vraag mijn kleur met één appje.
- Gebruik Wat mij weer groen maakt als checklist: welke van de zes staat er vandaag nog open?
- Knetter down? Klein appje, geen verwachting, niet trekken. Op deze dagen is de site er ook voor jou — je hoeft niet te raden wat werkt, het staat er.
5 · Houd hem levend
Klopt iets op deze site niet meer met wat je in de sessies ziet? Zeg het me — dan werk ik hem bij. Deze site is geen foto maar een film, en jullie zien dingen die ik zelf niet zie. Hoort iets bij een andere coach? Parkeer het dan even, in plaats van het hier op te lossen.
📌 Het spiekkaartje — vijf vaste vragen
Handig om te bewaren als screenshot of even te printen. Zo spreken Marijke, Remco en Willemijn dezelfde taal, elk in hun eigen ritme.
- Welke kleur ben je?
- Welke drie mappen staan open?
- Moet er een map dicht?
- Wat zetten we in drie regels op papier?
- Wanneer kom je erop terug?
Zo werkt coaching met mij
Coaching met mij werkt het best als je snapt hoe mijn brein informatie verwerkt. Een paar dingen maken echt het verschil.
Eerst begrijpen, dan veranderen
Leg me uit waarom iets werkt zoals het werkt, en denk met me mee op analytisch niveau om het probleem te ontrafelen. Zodra ik de vinger op de zere plek heb, ga ik vaak sneller mee dan je verwacht. Aandringen zonder uitleg werkt juist averechts.
Niet 'gewoon beginnen'
Bij mij hapert niet de wil maar de aansturing — het starten, het overzicht, het schakelen. Harder duwen helpt niet. Wat wél werkt: de stap kleiner maken, hem van buitenaf structureren, of samen doen. Geen kwestie van meer wilskracht, maar van een andere route.
Geef verwerkingstijd, in korte rondes
Mijn beste antwoord komt later — onder de douche, op de fiets, de volgende ochtend. Liever een paar korte gesprekken over een paar dagen dan één lang gesprek, want dan landt het echt en blijft de onrust niet malen.
Mijn kleur bepaalt wat ik nodig heb
Ben ik groen, dan finetunen we samen. Ben ik oranje of rood, dan moet ik er soms helemaal opnieuw in gezet worden: samen hoofd- en bijzaken uit elkaar trekken, de taken in de tijd wegzetten, en zorgen dat ik bij de afgesproken mappen blijf.
Mijn motto. Alleen de hoognodige ondersteuning, en altijd zo zelfstandig mogelijk. Zo'n 80% kan ik echt heel goed zelf. Die laatste 20% vul ik deels met hulp, en deels knok ik hem er zelf bij.
Mijn begeleiders
Ik word op dit moment door drie mensen begeleid, elk met een eigen rol, een eigen ritme en een duidelijke taakverdeling — zodat helder is wie waarvoor is.
Marijke — autismecoach
Ritme: elke weekMijn vaste autisme-begeleiding op de lange lijn — steeds meer van samen naar zelf.
- De afgelopen en komende week doornemen
- Mijn kleur lezen en de planning finetunen
- Hoofd- en bijzaken uit elkaar trekken
- Me bij de afgesproken drie mappen houden
- Autisme-levensloopbegeleiding
Remco — dagelijkse coach
Ritme: elke dagMijn dagelijkse steun in deze intensieve periode, gericht op mijn basis.
- Elke dag even contact
- Oude patronen herkennen en doorbreken
- Mijn fundament opnieuw opbouwen
- Me door deze periode heen loodsen
Willemijn — jobcoach
Ritme: op afspraakMijn steun op de zakelijke kant: werk, richting en haalbaarheid.
- Meedenken over werk en ondernemersrichting
- Helpen keuzes te maken
- Het werkbaar en haalbaar houden
- Zakelijke stappen mee uitzetten
De mappen-methode
De sleutel die ik in mijn coaching ontdekte, klinkt bedrieglijk simpel — maar hij veranderde alles.
Maximaal drie mappen open
Werk en privé samengeteld. En ik sluit een map bewust voordat er een nieuwe opengaat. Juist omdat ik elk detail belangrijk vind, raak ik bij te veel mappen het overzicht kwijt — weinig mappen open is voor mij dus geen luiheid, maar precies wat mijn oog voor detail nodig heeft.
Van persoon naar structuur
Mijn levenslange missie: van leunen op een mens naar leunen op een structuur. Elke taak die ik zo verschuif, is een stukje gewonnen vrijheid — dan kunnen mensen mensen zijn in plaats van onmisbare schakels.
Mijn uitwisbare takenboekje
Zelf ontwikkeld, en waar ik nu voor een groot deel op leun — structuur in plaats van een mens. Ben ik groen, dan hoeft mijn coach alleen bij te sturen; ben ik oranje of rood, dan moet ik er opnieuw in gezet worden.
Kaatje heeft niet voor niets een hap uit haar hoofd. Zo'n 80% kan ik heel goed zelf. Maar als je geen schroevendraaier in je hoofd hebt, krijg je die ene schroef er niet uit — dan doe je je best met een hamer, en verniel je het hout alleen maar. Mijn coach heeft die schroevendraaier wél. Tijdens onze gesprekken mag ik hem even lenen: samen ontwarren we de details die voor mij allemaal even belangrijk lijken.
Levensloopbegeleiding
Autisme gaat niet over. Daarom is mijn begeleiding niet bedoeld om een probleem op te lossen en dan te stoppen, maar om met me mee te bewegen — mijn leven lang.
Wat het is
Langdurige, meelopende ondersteuning. Op grote momenten van verandering — verhuizen, werk, verlies, een nieuwe fase — komt de vraag om structuur telkens opnieuw op. Eén vaste begeleider die me door de jaren heen kent, hoeft dan niet steeds opnieuw te beginnen.
Waarom dat geen falen is
Blijvende ondersteuning nodig hebben is hier geen teken van zwakte, maar een goed passende aanpak — precies afgestemd op een brein dat levenslang anders werkt. Juist die continuïteit voorkomt terugval en overbelasting.
En mijn diepste wens erbij. Al dat knokken naar zelfstandigheid is soms eenzaam. Het mooiste zou zijn om niet alleen op mijn wekelijkse coaching te leunen, maar ook mensen in mijn basis te hebben bij wie ik terechtkan — niemand van wie ik volledig afhankelijk ben, maar wel wederzijds er zijn voor elkaar. Precies daarom hoort dit coaching-deel bij het persoonlijke deel: ze werken samen.
